ΜΕ ΠΕΝΑ ΚΑΙ ΧΑΡΤΙ…

Εκφράζει  ό,τι αισθάνεται. Με μια λέξη εκφράζεται . Επικοινωνεί με τους ανθρώπους.  Αφήνεται…  και  γνωρίζει  σε βάθος τον εαυτό του. Στην αρχή παίζει με το λόγο και στο τέλος τον κάνει τέχνη!  Την τέχνη του λόγου που χαρίζει τέρψη στους ανθρώπους και που συχνά τους κάνει να απορούν και να αναρωτιούνται «τι θέλει να πει ο ποιητής;» .   Απόλυτα φυσιολογικό βέβαια  το ερώτημα…  και για τον ποιητή απόλυτα  φυσιολογικό να θέλει να πει απλώς το ποίημά του που έγραψε με την πένα στο χαρτί …και μας το έδωσε απλώς για να το κάνει ο  καθένας μας κάτι για  τον εαυτό του, ό,τι εκείνος θέλει… Αν ο ποιητής καταφέρνει στ’ αλήθεια  να τέρψει   είναι που δεν μας  παρουσιάζει την όμορφη πραγματικότητα, αλλά την πραγματικότητα όμορφη! Κι αυτό επειδή έχει το χάρισμα με πένα και χαρτί να περνάει από μέσα του τη  σκληρή πραγματικότητα και να τη μετασχηματίζει…            

Ευγενία Μπλέτσα

«Γνωριζόμαστε από κάπου;»…

 Γεννήθηκα το 2012. Δίπλα σε μια κούτα, γεμάτη εγκαταλελειμμένα λευκά γατάκια.
Ο κόσμος γύρω, άδειος και ξένος, έμοιαζε να μετρά παγωμένες νύχτες και ηθελημένες φυγές. Αποδράσεις- προσμονές. Για μια καλύτερη ζωή, ένα πιο ανθρώπινο «αύριο», ένα αξιοπρεπές «τώρα»… Είδα τα όνειρα να γίνονται αποσκευές. Δεν ήξερε κανείς πια αν το κρύο έφτανε μόνο μέχρι την πόρτα του, ή αν φώλιαζε βαθύτερα το χιόνι στην καρδιά του. Ο δρόμος, που υποτίθεται σε οδηγούσε σπίτι σου, είχε γίνει πια, το σπίτι τους…Ξέρεις για ποιους μιλάω, αλλά φοβάσαι ακόμα και τη λέξη, πόσο μάλλον «να μπεις για λίγο στα παπούτσια τους», αν φοράνε παπούτσια, δηλαδή…Μιλάω για όλους εκείνους, που σε κάποια χριστουγεννιάτικη γιορτινή βόλτα, θ’ αποκαλέσουμε ζητιάνους και κανείς μας δε  θ’ αναρωτηθεί που είναι το σπίτι τους και που η καρδιά τους…
 Σου μιλάω. Βλέπω τα μάγουλά σου να καίνε από ενθουσιασμό και δύναμη. Θέλεις ν’ αλλάξεις το γκρίζο του κόσμου. Να τον φτιάξεις απ’ την αρχή χρωματιστό, με νότες, αστεράκια και καρδούλες. Σου μιλάω. Είσαι παιδί. Και νιώθω να μου μοιάζεις…
  Με λένε Ελπίδα!
 Εσένα;

Μαρία Σχίζα

Το «μινοράκι»…

Κοιτάζω τη βροχή κι ανοίγω εκείνο το παλιό «μινοράκι» που στα παιδικά μου χρόνια μου χάρισε μια μελωδία που με ταξίδευε σε μια πόλη, που μου υποσχόταν φως, μαγεία και ζεστά κρουασάν…
Η μπαλαρίνα στο κουτί της  μαντεύει μάλλον τη σκέψη μου και περιμένει με το πόδι στον αέρα και το χαμόγελο στο πρόσωπό της, να συνεχίσω το συλλογισμό μου φωναχτά. Το κάνω.
Κάπου διάβασα ότι ίσως η πιο γενναία πράξη του ανθρώπου, είναι να σκέφτεται φωναχτά. Δεν ξέρω αν έρχεται στιγμή που νιώθει κανείς μέσα του γενναιότητα. Δεν ξέρω αν είναι θέμα χρόνου, εμπειριών, συγκυριών, γονιδίων, ή κάτι τέτοιο. Σίγουρα όμως όλοι μας νιώθουμε, ή τουλάχιστον, οφείλουμε να νιώθουμε την ανάγκη, να είμαστε όσο πιο ειλικρινείς μπορούμε. Πρώτα απέναντι στον εαυτό μας κι ύστερα απέναντι στους άλλους.
Έτσι λοιπόν, γυρίζω πάλι στο μουσικό κουτί. Η χορεύτρια μοιάζει να ξέρει με λεπτομέρεια όλες τις κινήσεις, με ακρίβεια κάθε φιγούρα. Εγώ πάλι είμαι… ανεπίδεκτη μαθήσεως, αλλά πιστεύω πως η ίδια η ζωή είναι σαν το χορό: μια στο… ταψί, μια στα σύννεφα! Κλείνω το κουτί. Σε κοιτάζω να προχωράς στο φως της νύχτας που σβήνει αργά και πέφτω για ύπνο με τη βεβαιότητα ότι θα είμαι εδώ. Δίπλα σου. Θ’ακούω την καρδιά σου να χτυπά πλάι στη δική μου και να βγαίνει πάντα στη βροχή και να χορεύει σε ρυθμούς που κι ο ίδιος αγνοούσες. Όμως το αόρατο πιάνο του Σύμπαντος, συνδυάζει γι’ άλλη μια φορά τ’ άσπρα και τα μαύρα πλήκτρα, ακολουθώ αδέξια το βήμα σου κι η ευτυχία έρχεται…  “Έν χορδαῖς καὶ ὀργάνοις”, «βεβαίως-βεβαίως»!!!!!!!!

Μαρία Σχίζα

"Σκιούπι , όνομα για καθωσπρέπει κλόουν", Συγγραφέας : Ελένη Πριοβόλου, Εκδόσεις Καστανιώτη

Ο Σκιούπι είναι ένα ξεχωριστό παιδί. Ένα αγόρι που όπως φανερώνει και το όνομά του, που σημαίνει ροζωπό  μήλο, γεννήθηκε κλόουν. Ο πατέρας του ο Ιωνάθαν είναι επίσης κλόουν, για το γιο του όμως θα ήθελε κάτι πιο σταθερό, όπως παραδείγματος χάρη να γίνει κολόνα σ’ ένα σπίτι. Ο Σκιούπι περνάει τη ζωή του στην Αλεξάνδρεια και την Κέρκυρα. Η δασκάλα του η Λένα η νταντά του η Ομελέτη ο δάσκαλος της τρομπέτας ,ο νέγρος Σόλο ο θείος Πλατών και η Φωνούλα είναι τα αγαπημένα του πρόσωπα. Για χάρη τους γινόταν κλόουν και τους έκανε ένα σωρό αστεία για να τους δει να χαμογελούν. Τι θα γίνει όμως όταν θα χρειαστεί κι εκείνος  έναν κλόουν για να τον διασκεδάσει ; Θα τον βρει;

Ευγενία Μπλέτσα

Η τέχνη είναι για όλους. Και η «ακρίδα» , το ξέρει!!!!

Ο Shakespeare έγραψε: «Η τέχνη δεν είναι ούτε για τους πολλούς, ούτε για τους λίγους. Η τέχνη είναι για τον καθένα ξεχωριστά!». Κάπως έτσι φαίνεται να σκέφτηκαν ο σεναριογράφος Παναγιώτης Καποδίστριας και οι συντελεστές της παράστασης «Η ακρίδα που δε μπορούσε να πει το ‘ρο’». Αποφάσισαν λοιπόν, να κάνουν ένα δώρο αγάπης σε όλα τα παιδιά που φιλοξενούνται σε χώρους κοινωνικής πρόνοιας. Θα μπορούν να παρακολουθήσουν την παράσταση, να χαρούν τη μαγεία της τέχνης και να νιώσουν τη δύναμη των ονείρων, εντελώς δωρεάν, απλά επικοινωνώντας στο τηλέφωνο 6981070689 καθώς και στο τηλέφωνο του θεάτρου «Ρένα Βλαχοπούλου»(Κουντουριώτου 40& Μυριοφύτου 55, Αιγάλεω, Τηλ.: 2105911390 ), για κρατήσεις θέσεων. Σ’ αυτήν την προσπάθεια, η αρωγή των Μ.Μ.Ε. , ας θεωρηθεί δεδομένη, αφού σκοπός δεν είναι η διαφήμιση και η κερδοφορία, αλλά η ευκαιρία να στραφεί η τέχνη εκεί που ανήκει: στους ανθρώπους!!

                                                                                     Μαρία Σχίζα

Πολ-ίχνη…

Τί κοινό έχει ο Αριστοφάνης με σύνθημα στον τοίχο μιας πόλης του σήμερα;
Ποιός από όλους δεν έχει στηρίξει τις ελπίδες του, σ’αυτό που το 414 π.Χ., στους ‘Όρνιθες’, ονομάστηκε ιδανικό, για την πόλη και τους ανθρώπους της;
Σήμερα ,‘τα παιδιά ζωγραφίζουν στους τοίχους’ ένα σύνθημα:
«ΟΙ ΠΟΛΕΙΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑΜΕ, ΔΕ ΣΧΕΔΙΑΣΤΗΚΑΝ ΠΟΤΕ…». Η ίδια πόλη… η δική μας… ‘η μικρή μας πόλη’,  που κάποτε-δικαίως- την είπαν Μαγική...
Τώρα καρτερικά περιμένει τα αηδόνια. Και παρά το χειμώνα που διανύουμε, εκείνα ξέρουν.
Ξέρουν να τραγουδάνε μια Άνοιξη, που χωρά αισθήματα, που δε χρειάζονται συν, εμπρός τους, για να υπάρξουν.
Αυτά, θα οδηγήσουν τα όνειρα…
Θα χτίσουν εκ θεμελίων «μια πόλη μαγική…»
...Μια πόλη, που θα έχει ίχνη φωτός πίσω, και, θα είναι, έτη φωτός  μπροστά…!

                                                                                                                                   Μαρία Σχίζα

«Κιθαρίστας, ή ντράμερ;»

 Όταν ήσουν μικρό παιδί, μετρούσες άστρα κι εξημέρωνες αλεπούδες κι αυτό ήταν όλο.
Παραδόξως, έφτανε για να πεις: «γιούπι» και να κοιμηθείς ήσυχα το βράδυ.
Το ακόμα χειρότερο, ήταν ότι πίστευες ακράδαντα στις εφτά ψυχές της γάτας κι ένιωθες γι’αυτό, λες και είχες ανακαλύψει την πενικιλίνη. Το γεγονός ότι σε πρόλαβε ο Φλέμινγκ, το αγνοούσες, κατά σατανική σύμπτωση παντελώς, για να μη σου πω επιδεικτικά.
Μεγαλώνεις και συνειδητοποιείς ότι «δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα, κι είναι νωρίς…»!!!!!!! Αμ, δε!! Αργά είναι… «αργά για δάκρυα», τουλάχιστον…
Γι’ αυτό, σταμάτα να θρηνείς το έρμο το γατί, που με την πρώτη περιέργεια, βρέθηκε φαρδύ πλατύ δίπλα στη μικρή Τερέζα, που ήταν τέζα, διότι η μαμά φορούσε μπότες που γι’αυτές ξέρει η Nancy Sinatra, όσα δεν ξέρει ο κόσμος όλος... Σταμάτα, κι αν, όπως λένε, « η ζωή είναι μια εξίσωση», μάθε να την αγαπάς με κάθε δυνατό τρόπο… Έτσι, θα βρεις λύση σε όλα τα προβλήματα… Άλλωστε, η γραμματική της ζωής, λέει πως το ρήμα αγαπάω, είναι καλύτερα να χρησιμοποιείται ασυναίρετο, για να μπορεί να ανοίγει δρόμους και πως , «έχει προστακτική, μόνο εκ παραδρομής».
Και μην αγχώνεσαι πολύ, γιατί τη σήμερον ημέρα, ακόμα κι «ο μικρός τυμπανιστής», ζει με το δίλημμα « κιθαρίστας, ή ντράμερ;»!!!

Μαρία Σχίζα