Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2013

Γ. Μπόντη, "Λαμπερά αγκάθια"(εκδ.Πατάκη/ συλλογή Περιστέρια)


Η ιστορία αυτή μιλάει για μια παράδοξη παρέα που με οδηγό τα όνειρα και την ομορφιά τους, ενώθηκε κι έτσι θέλησε ν' αλλάξει το γκρίζο του κόσμου. Με γνώμονα την όρεξη για ζωή και περιπέτεια, δεν έχει σημασία αν γεννηθείς με μαλλιά, πούπουλα ή αγκάθια... Αρκεί να μπορέσεις να βρεις το κουράγιο και να ξεκινήσεις το δρόμο σου, πιστεύοντας στα όνειρά σου και στη δύναμη της φαντασίας!!! Πρόκειται για ένα βιβλίο που κρατά τη φλόγα της αισιοδοξίας ζωντανή στις σελίδες του...!!!!
Μαρία Σχίζα

O Eυλογημένος Κήπος

 Mια φορά κι έναν καιρό σε μία μακρινή πόλη που θα έλεγε κανείς ότι μοιάζει περισσότερο με χωριό παρά με πόλη , όπου ένας τεράστιος ελαιώνας φαίνεται να επεκτείνεται κατά μήκος της πεδιάδας , μικροί και μεγάλοι άνθρωποι ζούσαν ευτυχισμένοι λαμβάνοντας τους καρπούς και τα αγαθά της εύφορης αυτής κοιλάδας… Όλοι; Δυστυχώς δεν ήταν όλοι εκείνοι οι οποίοι ήταν πλούσιοι. Υπήρχαν και κάτοικοι σε αυτήν την περιοχή όπου δεν μπορούσαν να θρέψουν τα παιδιά τους γιατί δεν είχαν καρπούς ή άλλοι ύστερα από την μεγάλη καταστροφή που είχε υποστεί ο ελαιώνας το προηγούμενο καλοκαίρι από μία τεράστια πυρκαγιά ,χάσανε όλο τους το βιος και έτσι δεν μπορούσαν να ζήσουν τις οικογένειές τους… Ανάμεσα στους πολύ πλούσιους ζούσε και ένας βασιλιάς , ο πιο μεγάλος και δυνατός βασιλιάς των γύρω περιοχών , ενώ γίνονταν τα πράγματα και τα θάματα στον τόπο εκείνος παρέμενε αλώβητος συνεχίζοντας , «θερίζοντας» το χωράφι που του παραδόθηκε χωρίς να του ανήκει. Ήταν ένα τεράστιο χωράφι , που στην αρχή το είχε πάρει πριν πολλά χρόνια από τους προηγούμενους βασιλιάδες με την προϋπόθεση να το διατηρήσει εύφορο και παραγωγικό έτσι ώστε να μπορούν όλοι να απολαμβάνουν τους καρπούς του. Στην αρχή μαζί με όλους τους χωριανούς και συντοπίτες θέριζε το χωράφι , το φρόντιζε και ανάμεσα στις πρώτες σταλαγματιές της πρώτης πρωινής ανάσας των τρυφερών βλαστών έτρεχε και ο ιδρώτας από τον κάματο αυτού του περιβολιού. Ήταν πολύ όμορφο και όλοι ήταν χαρούμενοι. Φροντίζοντας τα υπέροχα δέντρα , ξεκινώντας από τα οπωροκηπευτικά μέχρι την πανέμορφη ελιά ο τόπος έγινε ευλογημένος και πολλοί ξένοι έρχονταν να τον γνωρίσουν γιατί η φήμη του για τον καλό βασιλιά και για αυτό το πανέμορφο χωράφι είχε περάσει τα σύνορα του χωριού του. Όμως μια γκρίζα μέρα , μία πολύ γκρίζα μέρα , όταν στην περιοχή κατέφθασαν μεγάλα εκσκαφικά και εξορυκτικά μεταλλευτικά οχήματα ένα νέφος διχόνοιας άρχισε να καλύπτει το χωριουδάκι αυτό… Ο βασιλιάς δεν ενδιαφερόταν πλέον για το υπέροχο κτήμα των προκατόχων του γιατί οι δυνατοί θόρυβοι των μεγάλων γερανών και βαρέων μηχανημάτων φαίνεται να του μπέρδεψαν το μυαλό και σύντομα κατάφερα εκείνος να το χάσει… Οι κάτοικοι άρχισαν να δυσαρεστούνται αλλά να μην μπορούν να κάνουν κάτι μιας και ο βασιλιάς με τις νέες του δυνάμεις και συμμάχους είχε γίνει άτρωτος στα βλέμματα των πολλών. Εκεί λίγο πιο πάνω από αυτό το χωριό υπήρχε ένα παλιό κάστρο , ήταν από τους παλιούς πολεμιστές και κατακτητές του και είχε μείνει παραμελημένο να θυμίζει ξεθωριασμένες μάχες προηγούμενων εποχών. Ο άρχοντας εκμεταλλεύτηκε την υψομετρική διαφορά από τα άλλα σημεία του τόπου και με τα μεγάλα αυτά αυτοκίνητα μπαίνει στο κάστρο και το ξανακτίζει αυτήν την φορά τόσο γερά και βαριά έτσι ώστε κανένας να μην μπορεί να πάει και να τον δει ή να τον ακούσει. Μα το ίδιο έπαθε και αυτός… Γιατί σε λίγο, κανείς δεν μπορούσε να τον ακούσει ή να τον δει γιατί οι τοίχοι του ήταν τόσο ψηλοί και οι πέτρες του κάστρου τόσο μεγάλες που κάλυπταν κάθε άλλο ήχο στο πέρασμά τους. Με αυτό τον τρόπο κατάφερε ο βασιλιάς να γίνει ο πιο ξακουστός για το πιο μεγάλο κάστρο, στο μεγάλο αυτό λεκανοπέδιο του ελαιώνα μα και ο πιο μοναχικός μιας και κλεισμένος στους τέσσερις τοίχους του δεν μπορούσε να ακούσει ή να δει κανέναν. Ακόμα και ο ήλιος , ο παλιός του φίλος σταμάτησε να τον επισκέπτεται και η μόνη του συντροφιά ήταν το φεγγάρι. «Φεγγάρι μου για δες με να μου πεις Δεν είμαι ο πιο ωραίος Άρχοντας γίνηκα Τρανός Στον τόπο ο πιο σπουδαίος Όλοι που ξέρω τραγουδούν Όπως κι εγώ μακριά τους Κάποτε τραγουδάγαμε μαζί Μα δεν είμαι κοντά τους Είναι ωραία η μοναξιά Μα κι συντροφιά επίσης Ρίξε στην στάχτη του δειλινού Το φως να αντηχήσεις Και λάμψε όσο μπορείς πιο δυνατά Γιατί εγώ σταμάτησα να λάμπω Ίσως κάποιοι να το δουν Και ίσως να προλάβω» Και με αυτά τα λόγια ο βασιλιάς αποκοιμήθηκε επάνω στον πέτρινο θρόνο που είχε χτίσει με τα μεταλλευτικά οχήματα που θέριζαν τους καρπούς της γύρω περιοχής. Και αντί να ξημερώσει ,έντονη νύχτα φάνηκε να επικρατεί σε αυτό το χωριό. Η πιο μεγάλη νύχτα του χρόνου. Όλοι ήταν τόσο δυστυχισμένοι γιατί φάνηκε ο ήλιος να τους ξέχασε κρατώντας μούτρα του βασιλιά τους. Τα πρωινά τους τραγούδια δεν τον έφθαναν και σύντομα ξεχάσανε να τα προφέρουν. Το φεγγάρι ήταν η μόνη τους συντροφιά. Το άλλοτε φωτεινό χωράφι του ήλιου γίνηκε το χωράφι του φεγγαριού .Και το μόνο φως που έλαμπε σαν ήλιος στο χωράφι ήταν εκείνο.Και…Γεμίσει ζιζάνια τόσα που είχαν καταπνίξει τον καρπό του. Και γίνηκαν τόσα που κάλυψαν τον Τόπο. Και γίνηκαν τόσα που έφθασαν μέχρι το κάστρο του βασιλιά και κόντευαν να τον πνίξουν με τα μακριά τους κλωνάρια. Τότε ήταν που ένα μικρό κλάμα ξύπνησε τον λήθαργο του μακρινού αυτού κήπου.Μέσα από αυτό το χωράφι ξεπροβάλει ένα μικρό μωρό στα σπάργανα και την αγκαλιά μίας καλής κυριούλας. Το φεγγάρι έλαμπε πολύ δυνατά και σύντομα φώτισε το προσωπάκι του. Στην συνέχεια ακούστηκαν και άλλα κλάματα. Δεν γνωρίζω το πότε μα γίνηκαν και άλλα. Πολλά. Τότε κάποιος είδε πως το φως του φεγγαριού ήταν πολύ πιο φωτεινό από συνήθως. Τότε κάποιος είπε πως η ελπίδα δεν χάθηκε. Τότε κάποιος φώναξε «ο βασιλιάς μας κινδυνεύει». Τότε κάποιος είπε απλώς την λέξη αγάπη. Τα μικρά μα τρυφερά κλάματα που γεννήθηκαν από έναν μικρό βλαστό που κατάφερε να επιβιώσει στο ατημέλητο χωράφι γλύκαναν το φεγγάρι. Εκείνο άρχισε να χαμογελά και να γνέφει στους κατοίκους. Σύντομα άρχισε να αποσύρεται και να δίνει την σειρά τους στις φωτεινές ακτίνες του ήλιου. Με την ζέστη των πρώτων αυτών θερμών αχτίδων τα σάβανα μπόρεσαν να βγουν από το απαλό δερματάκι των τρυφερών αυτών βλαστών και τώρα την θέση των δυνατών κλαμάτων αντικατέστησαν τα ζωηρά γέλια και οι φωνές των πρώτων άρθρων που άρχισαν να προφέρουν. Τα ζιζάνια με έναν περίεργο τρόπο άρχισαν να ξεραίνονται από τον υπέρλαμπρο ήλιο που φαινόταν να αγκαλιάζει τον τόπο… Τα χρόνια πέρασαν και το χωράφι πολλές φορές καλυπτόταν από ήλιο και άλλες από φεγγάρι. Ο κήπος δεν μπόρεσε να καθαριστεί , μα κάθε φορά οι βλαστοί έσκαγαν από τα σκληρά και σπαρακτικά ζιζάνια. Κανείς δεν ξέρει τι απέγινε ο βασιλιάς… Κάποτε λένε πως δημιουργήθηκε και ένας θρύλος. Λένε ότι σε εκείνο το χωριό , η όψιμη παρουσία του κάποτε καλού βασιλιά στοίχειωσε και μια φορά τον χρόνο κατέβαινε από τα τοίχοι του κάστρου που σύντομα πέσανε , και άρχιζε να βογκά και να σπαράσσει. Κάποιοι επίσης θεώρησαν ότι αυτοί οι ήχοι πως ήταν τα κλάματα ή τα τραγούδια που προσπαθούσε εκείνος να πει στους συγχωριανούς του , μα το κεφάλι του ήταν μπερδεμένο και το σκοτάδι του έκανε την λαλιά αλλιώτικη , τέτοια ώστε να μην την καταλαβαίνουν οι άλλοι… Μα αυτό το στοιχειό παραμένει άκακο , γιατί μέσα του , βασιλεύει μία παιδική καρδιά , ίσως η πιο μεγάλη του τόπου και που την φέρουν όλοι οι κάτοικοι του. Ίσως στο τέλος με την λάμψη και το σκίρτημά της κατάφεραν οι ανθοί να καρποφορήσουν και να ταΐσουν τους κατοίκους του. Όταν μια μέρα μπορέσουν να ξανακούσουν και να προφέρουν εκείνα τα τραγούδια , ίσως , ο θρύλος λέει να ξαναδούν τον βασιλιά , με την καλή μα μοναχική καρδιά και ίσως να την ευφράνουν αγκαλιάζοντάς την και πάλι. Γιατί ακόμα και σε μια μοναχική καρδιά , σε έναν ευλογημένο κήπο υπάρχει πάντοτε ένας μικρός βλαστός που λέγεται «Αγάπη»...

Βιβή Μαρκάτου

Σάββατο, 7 Δεκεμβρίου 2013

Η δύναμη της αγάπης...!!!

Γεννιόμαστε με τη δυνατότητα να δίνουμε αγάπη! Είναι ωραίο να μπορούμε να επικοινωνούμε και να μοιραζόμαστε κάθε εύκολη ή δύσκολη στιγμή, αγκαλιάζοντας ο ένας τον άλλο και κρατώντας γερά το χέρι του διπλανού μας, απλά και χωρίς πολλές λέξεις.
Γιατί ο κόσμος θα γίνει καλύτερος τη στιγμή που δε θα μας νοιάζει τι κωδικό ασφαλείας έχει στο router ο γείτονας, αλλά θα καταλάβουμε στην πράξη, ότι αλληλεγγύη είναι να σεβόμαστε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Άλλωστε, είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο από έρευνες, ότι δίνοντας για πέντε λεπτά αγάπη σ' έναν άνθρωπο, ο οργανισμός του λειτουργεί αρμονικά για πέντε ολόκληρες ώρες!!!
Η αγάπη δηλαδή είναι ο τρόπος για να αντιμετωπίζουμε κάθε δυσκολία και να προχωράμε με πιο σταθερά βήματα!!!!!!!!
Μαρία Σχίζα


Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2013

3 Δεκέμβρη…………..




Έχει καθιερωθεί να λέγεται και να ‘γιορτάζεται’ η παγκόσμια ημέρα της αναπηρίας.

Πιστεύω πως είναι μια ημέρα διαμαρτυρίας, όλοι όσοι (σαν εμένα)αντιμετωπίζουν μια

αναπηρία πρέπει να φωνάξουν πιο πολύ για το παρόν και το μέλλον μας !

«Δεν θέλω να πιστεύω στην απαισιοδοξία ,παρόλο που κάποιοι δεν με αφήνουν να δω το

αντίθετο……….»

Είναι πολύ άσχημο όμως, να έχουμε φτάσει λίγο πριν το τέλος του 2013 , που υπάρχει

εξέλιξη σε όλα , ‘ να μην υπάρχει μια ράμπα ελεύθερη’, και ‘ανόητοι’ άνθρωποι, οδηγοί

να κλείνουν τον δρόμο, θεωρώντας ή κάνοντας πως εμείς οι κινητικά ανάπηροι δεν

υπάρχουμε!

Ίσως να δικαιολογώ κάποιους που δεν έχουν παιδεία λόγο κάποιων συνθηκών (πιστεύω

όμως , πως το α και το ω ενός ανθρώπου είναι η παιδεία και ο πολιτισμός) .

Όλοι όμως οι άνθρωποι γεννιούνται με συνείδηση , άρα όλοι αυτοί που παρκάρουν στα

αναπηρικά παρκιν που κλείνουν τις εισόδους γνωρίζοντας ότι από εκεί περνούν άτομα με

κινητική αναπηρία (και όχι μόνο),είναι αδικαιολόγητοι και ένας είναι ο χαρακτηρισμός που

τους ανήκει , Α Σ Υ Ν Ε Ι Δ Η Τ Ο Ι .

Το ξέρω κάποιοι θα πουν , δεν υπάρχουν λεφτά (πιστέψτε με εμείς τα άτομα με αναπηρία

το ξέρουμε πολύ καλά) , ξέρετε όμως πρώτα από όλα χρειάζεται συνείδηση , μυαλό και

θέληση , χαρακτηριστικά που δεν διαθέτουν κάποιοι . Δυστυχώς για μας τόσα χρόνια που

φωνάζουμε κανείς δεν έχει ενδιαφερθεί ………

Όταν μπει η αναπηρία στην ζωή σου , υπάρχουν δυο πλευρές , η πλευρά των νικητών και η

πλευρά των ηττημένων, θέλω να πιστεύω ότι ανήκω στους νικητές γιατί αν και η ζωή μου

άλλαξε , (τα τελευταία χρόνια) δεν με πήρε από κάτω γιατί εγώ δεν άφησα να με πάρει

από κάτω( φυσικά ήμουν τυχερή διότι η οικογένεια μου είναι δίπλα μου)!

Η καθημερινότητα για εμάς τους ανάπηρους είναι ένας συνεχείς αγώνας , το πριν και το

μετά είναι κάτι που αν δεν το ζήσεις δεν μπορείς να το καταλάβεις , απλά συνειδητοποιείς

ότι πριν τα μικρά καθημερινά πράγματα που έκανες πολύ εύκολα , τώρα κοπιάζεις να τα

κάνεις .

Γνωρίζω όμως και ανθρώπους που έχουν απογοητεύει και τα βλέπουν όλα άσχημα επειδή

είναι πλέον ανάπηροι , εγώ θα τους πω από την εμπειρία μου ,το εξής : «Ε , και , αν είσαι

ανάπηρος, νομίζεις ότι είσαι διαφορετικός από τους άλλους ; Δεν είναι όμως έτσι , όλα

μπορείς να τα κάνεις αρκεί να έχεις θέληση , η δύναμη είναι μέσα μας , και στο χέρι μας

είναι , να βρούμε τον τρόπο να την διαχειριστούμε σωστά .

Να αλλάξεις το μαύρο που ζεις και να βάλεις λίγο χρώμα στη ζωή σου , πάντα να

χαμογελάς γιατί το χαμόγελο δίνει ζωή , και η ζωή είναι ωραία , όπως κι αν είσαι !


Όλοι μας πρέπει να χαιρόμαστε και να είμαστε ευγνώμονες για την κάθε στιγμή της

ημέρας γιατί όλοι είμαστε( όπως είμαστε) εδώ σε αυτή την ζωή για κάποιο λόγο ,εξάλλου η

ζωή μας χαρίστηκε ! Να θυμάστε πως η υπομονή είναι αρετή .»

Θα κλείσω χρησιμοποιώντας την φράση του Σοφοκλή : «Το δε ζητούμενον αλωτόν» ,

δηλαδή αυτό που αναζητάμε μπορούμε να το κατακτήσουμε………………

Φωτεινή Μπαδούρου

Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2013

" Όλα είναι στο μυαλό..."!!!

Τα πάντα στη ζωή είναι θέμα τρόπου σκέψης. Από το με πόση ζάχαρη πίνεις τον καφέ σου, το πως ντύνεσαι και πως φτιάχνεις τα μαλλιά σου, μέχρι το πως αντιμετωπίζεις μια κατάσταση, όσο σοβαρή κι αν είναι...
Δηλαδή, καλό είναι να βλέπεις σε όλα τα πράγματα τη θετική πλευρά, να βρίσκεις πάντα εκείνη τη μικρή χαραμάδα απ' όπου περνάει φως και πλημμυρίζει τη ζωή σου και να ξέρεις ότι διαρκώς αρκεί ένα τραγούδι για να φύγει το σκοτάδι...!!!
Μαρία Σχίζα

Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

Αλήθεια ποιόν θεωρείτε Σπουδαίο ;


 Κατά ανάγκη σπουδαίος δεν θεωρείται ένας που είναι «επώνυμος»(χωρίς να μην συμβαίνει και  το αντίθετο )  , σπουδαίος  μπορεί να είναι και ο διπλανός μας..... Αλήθεια έχουμε κοιτάξει δίπλα  μας; Έχουμε ενδιαφερθεί για τον διπλανό μας ; Μήπως απλά θεωρούμε τον διπλανό μας δεδομένο! Σπουδαίος είναι ο άνθρωπος που αγωνίζεται για  αξίες ,  με αξιοπρέπεια  για την ζωή του (όπως  αυτή κι αν είναι) , σπουδαίος , είναι ένας άνθρωπος που έχει σπουδαία ιδανικά , τον χαρακτηρίζει η συνέπεια , η ανθρωπιά και το ενδιαφέρον για τον διπλανό του! Στην εποχή  που ζούμε έχουμε  ανάγκη από ανθρωπιά! Είναι πιο επίκαιρο και αναγκαίο...
                                                                              Φωτεινή Μπαδούρου

Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2013

Στον κήπο με τις τριανταφυλλιές...

Δεν του ερχόταν λέξη. Δε μπορούσε να γράψει τίποτα για το editorial που έπρεπε να δώσει στο περιοδικό. Σκεφτόταν μόνο τον πατέρα του και αυτό που του είχε πει όταν, παιδάκι ακόμα, τον ρώτησε για την εμπιστοσύνη. Είχε πει μόνο: " Όταν γελάνε και τα μάτια μαζί με τα χείλη, μην τον φοβάσαι τον άνθρωπο!" ...
Όχι. Δε μπορούσε να γράψει. Είναι κάποια πράγματα που δε χωράνε στις λέξεις. Σαν τους ανθρώπους που αγαπάς και που θυμάσαι και που ζουν αιώνια στην καρδιά σου! Σαν τις συγγνώμες , που δε μπόρεσες να πεις ποτέ, κι όμως ρε γαμώτο τις εννοούσες όσο τίποτα άλλο. Κι ήθελες να τρέξεις και να κρυφτείς από αφάνταστη ντροπή...
Σαν ιστορίες που τις λες μόνο στους στενούς σου φίλους, τους αληθινούς. Κι είναι κρυμμένες σε υπόγεια με παιδικά παιχνίδια...
Εκεί, με ελάχιστο φως, συναντάς χέρια σταθερά, έτοιμα να διώξουν κάθε φόβο και κάθε πόνο και να σε αγκαλιάσουν με πατρική στοργή. Χέρια ανθρώπων που σε συγχωρούν γιατί ξέρουν να χαμογελάνε και ν' ακούνε με την καρδιά.
Δε μπορούσε να γράψει. Πήρε το χαρτί, λευκό όπως ήταν, έφτιαξε καραβάκι, και το έβαλε με μεγάλη προσοχή, ευλαβικά σχεδόν, δίπλα στην αγαπημένη του κούπα με τα Στρουμφάκια, που ήταν πάνω στο γραφείο του.
Κάποιες ιστορίες, σκέφτηκε, δε γίνεται να αναβοσβήνουν σε μικρές και μεγάλες οθόνες. Γράφονται αποκλειστικά και μόνο για τους δυό-τρεις φίλους που καταλαβαίνουν απόλυτα όλα τα μικρά και τα μεγάλα που κρύβεις με επιμέλεια πίσω από τις γαλάζιες κουρτίνες του παιδικού σου δωματίου και ξέρουν όλες τις προσευχές που έκανες μικρός στον κήπο με τις τριανταφυλλιές...!!!

Μαρία Σχίζα

Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2013

Αρκεί να θέλεις...!!!

 Η αισιοδοξία είναι θέμα θέλησης! Γι' αυτό, όταν προσπαθείς για το καλύτερο, να μη βάζεις όρια στην προσπάθειά σου. Άλλωστε, όταν δουλεύεις ακριβώς όπως αγαπάς, είναι ευλογία να ξέρεις πως έχεις την ασφάλεια να διορθώσεις τα όποια " φαλτσάκια " σου...
Έτσι, πάντα να ξυπνάς με χαμόγελο, και να ξεκινάς, έχοντας στο νου, και κυρίως στην καρδιά σου, πως ό,τι κι αν κάνεις, το κάνεις για σένα και για τους ανθρώπους που αγαπάς!!!


Μαρία Σχίζα

Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2013

Μουσική, ένας τρόπος να ονειρευόμαστε…!!!


Αναρωτηθήκατε ποτέ πώς ζωντανεύει ένα παιδικό πάρτυ;
Ο τρόπος είναι απλός και συνάμα μαγικός! Η Μουσική ξεσηκώνει τα παιδάκια, τα ελευθερώνει και τα κάνει να χορεύουν σε ξέφρενους ρυθμούς!
Από την άλλη πλευρά, η Μουσική σε πιο ήσυχους τόνους, επιδρά ευεργετικά στον ψυχισμό του παιδιού, αφού μπορεί να το ηρεμήσει τη στιγμή που εκείνο πάει να γκρινιάξει, ή να κάνει παράπονα....
Με τη Μουσική, το παιδί μπορεί να εκφράζει τα συναισθήματα και τις ανησυχίες του πιο εύκολα, καθώς η ίδια η τέχνη, το βοηθά να κατανοήσει βαθύτερα τα ερεθίσματα που υπάρχουν γύρω του και του ανοίγει δρόμους, για να μπορέσει μέσα από τις νότες να εξερευνήσει καινούργιους κόσμους… Κόσμους, που μέσα τους θα μπορεί να αισθάνεται καλύτερος άνθρωπος!!!!!
Μαρία Σχίζα

Δευτέρα, 7 Οκτωβρίου 2013

Μια γλυκιά ανάμνηση…

 Σκέφτεσαι να μείνεις ή να φύγεις αναζητώντας μια καλύτερη τύχη στο εξωτερικό.
Το δίλημμα μέσα σου, όλο και μεγαλώνει.
Ξαφνικά, αστράφτει σα φλασάκι στο νου σου, η θύμηση της γιαγιάς σου να ζυμώνει, καθώς εσύ, παιδάκι ακόμα, ζωγραφίζεις δίπλα της, στο μεγάλο τραπέζι της κουζίνας.
Τη φέρνεις στο μυαλό σου μαυροφορεμένη χρόνια, από τότε που χάσατε τον παππού.
Όμως το ξέρεις καλά, πως η ψυχή της είναι φωτεινή, κι όχι μαύρη.
Βλέπεις, όσο ζούσε ο παππούς, κάθε φορά που την έβλεπε θλιμμένη, πλησίαζε και τη ρωτούσε:
« Τι έχεις κορίτσι μου; Μήπως δε σ’ αγάπησα αρκετά σήμερο;»
Κι η  ζεστή φωνή του, ευθύς την ηρεμούσε, τη γαλήνευε…!
Θυμάσαι ακόμα και το παλιό εκείνο τραγούδι, που έλεγε η γιαγιά, με τα χέρια βουτηγμένα στο αλεύρι:
«Μη με στέλνεις μάνα στην Αμερική
Μη με στέλνεις μάνα στην Αμερική
Γιατί θα μαραζώσω και θα μείνω εκεί
Γιατί θα μαραζώσω και θα μείνω εκεί
Δολάρια δε θέλω, πώς να σου το ειπώ
Ελιά, ψωμί, κρεμμύδι, και κείνον π’ αγαπώ»…

Το δίλημμα δεν υπάρχει πια.
Η απόφαση έχει παρθεί:
Θα μείνεις εδώ μ’ αυτούς που αγαπάς, να παλέψετε μαζί, για ό,τι αξίζει.
Μόνο για ό, τι αξίζει…!!!!!!

Μαρία Σχίζα



Σάββατο, 5 Οκτωβρίου 2013

« Ο πιο σωστός δρόμος »…


 Μια φορά κι έναν καιρό- ή, τέλος πάντων, κάπως έτσι, ήταν ένα μικρό αγόρι που είχε έναν πολύ σοφό πατέρα. Κάθονταν οι δυο τους μαζί για ώρες,  γελώντας και μιλώντας ακούραστα για τη ζωή, την αγάπη, τα ταξίδια…Μια μέρα το παιδί, προβληματισμένο, πλησίασε και ρώτησε σχεδόν ψιθυριστά:
-    Τι είναι ευτυχία, μπαμπά;
-    Η ευτυχία, γιε μου, είναι στιγμές!
Κάθε άνθρωπος, αν θέλει να’ ναι ευτυχισμένος, πρέπει να μπορεί να μην ακολουθεί τα προβλήματά του, αλλά, την καρδιά του και τα όνειρά της, είπε και τον φίλησε στοργικά στο μέτωπο.
Ο μικρός χαμογέλασε, και, έπεσε να κοιμηθεί ήρεμος, μετά από πολύ καιρό.
Μαρία Σχίζα


Τρίτη, 1 Οκτωβρίου 2013

Η ΠΙΟ ΓΛΥΚΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ ΚΑΘΗΛΩΣΗ


Όταν ακούω τη φράση ‘’ είναι καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι’’ το πρώτο αίσθημα που με πλημμυρίζει είναι το αίσθημα της αδιέξοδου. Ύστερα από λίγο όμως το αίσθημα αυτό μετασχηματίζεται καθώς έρχονται στο νου μου όλοι μου οι φίλοι που βρίσκονται σε αναπηρικό καροτσάκι και είναι τόσο δραστήριοι που μόνο  καθηλωμένοι δεν   μπορούν να θεωρηθούν… Όταν πάλι ακούω τη φράση ’’αυτός ο καλλιτέχνης με καθηλώνει’’ βλέπω το ρήμα με άλλα μάτια…  Είναι απίστευτη  η αίσθηση που έχει κανείς όταν ‘’καθηλώνεται’’ από μια μουσική,  από έναν πίνακα ή ένα γλυπτό , από ένα θεατρικό ή ένα λογοτεχνικό έργο!  ‘Έστω και για λίγο επιτυγχάνεται η υπέρβαση καθώς αδειάζει ο νους, η ψυχή βρίσκει το υπέροχο αίσθημα της ασφάλειας που προκύπτει εξαιτίας του γεγονότος ότι ο άνθρωπος έχει  επιτέλους  αφεθεί…   Η τέρψη που δημιουργεί στον άνθρωπο  η τέχνη είναι τόση ώστε ο τελευταίος  παραδίνεται μοιραία και αναπόφευκτα σ’ αυτήν.  Χάρη στην ιδιότητα της να  κάνει τον άνθρωπο  να αφήνεται   η τέχνη αποτελεί ένα από τα ισχυρότερα μέσα θεραπείας.                              
Ευγενία Μπλέτσα

Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου 2013

ΤΑΙΝΙΑ: "Οι άθικτοι"



Η ταινία αυτή είναι γαλλικής παραγωγής του 2011 και είναι βασισμένη σε αληθινή ιστορία. Μέσα από την αριστουργηματική σκηνοθεσία της, τη μαγική μουσική της επιμέλεια με έργα του Ludovico Einaudi και τις αξιοπρόσεκτες ερμηνείες εξαιρετικών ηθοποιών ακόμα και στους μικρότερους ρόλους, υφαίνεται με χιούμορ, μια ιστορία Φιλίας ενός τετραπληγικού με το βοηθό-νοσοκόμο του, μια ιστορία ζωής, από τις πιο δυνατές στο σύγχρονο κινηματογράφο. 

Μαρία Σχίζα

Κυριακή, 4 Αυγούστου 2013

ΒΙΒΛΙΟ: Α. ΝΙΚΟΠΟΛΙΔΗ-ΧΡΙΣΤΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΥ, " Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ"(MV PUBLICATIONS, 2012)


Πρόκειται για τη βιογραφία ενός απ' τους πιο σημαντικούς κι αγαπημένους τερματοφύλακες, όπως αυτή σκιαγραφείται μέσα απ' το εξαιρετικό χιούμορ του αθλητικογράφου Χρίστου Χαραλαμπόπουλου, ενός ανθρώπου που αποδεικνύει περίτρανα, ότι ο Πολιτισμός, "ανθίζει" και στα "γηπεδικά" γρασίδια. Επίσης, η εξομολογητική διάθεση του Νικοπολίδη, δίνει στο εγχείρημα ιδιαίτερο χαρακτήρα.
* Τα έσοδα διατέθηκαν για την κινητική αποκατάσταση ενός παιδιού, που επιβίωσε από τροχαίο ατύχημα.
Μαρία Σχίζα

Σάββατο, 1 Ιουνίου 2013

ΆΛΛΗ ΌΨΗ- ΠΑΜΕ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗ;




Η κατασκήνωση αυτή απευθύνεται σε ανθρώπους με αναπηρία. Έχει ως στόχο την αυτονόμηση, αλλά και την κοινωνικοποίησή τους. Αυτό γίνεται μέσα από αθλητικές κυρίως δραστηριότητες, που είναι προσαρμοσμένες στις δυνατότητές τους.

Επικοινωνία: info@alli-opsi.gr.
Μαρία Σχίζα

 

Τρίτη, 21 Μαΐου 2013

" Η ζωή του Πι"( "Life of Pi")


Η ταινία αυτή είναι ένα οικολογικό παραμύθι. Ξετυλίγει την τρυφερή ιστορία Φιλίας ενός αγοριού με μια μικρή τίγρη, δίνοντας χαρακτηριστική έμφαση στους ισχυρούς δεσμούς, στο στοιχείο της περιπέτειας, αλλά και στον αγώνα των δύο φίλων για επιβίωση σε αντίξοες συνθήκες.

Η ταινία κυκλοφόρησε αρχικά στους κινηματογράφους στις 21 Νοεμβρίου 2012 και απέσπασε θετικά σχόλια από τους κριτικούς. Έγινε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία αποφέροντας συνολικά 608,8 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, έλαβε 11 υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων για Καλύτερη Ταινία και κέρδισε τέσσερα συμπεριλαμβανομένου και του βραβείου Σκηνοθεσίας. Βραβεύτηκε επίσης με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Μουσικής.
 

Μαρία Σχίζα

Τρίτη, 30 Απριλίου 2013

Το κρυσταλλάκι...

Έρχεται Πάσχα! Και πάνω που αναρωτιέσαι τι ακριβώς έγινε και δεν περιμένεις πια τη λαμπάδα με τη Barbie, που χαμογελά περιχαρής λες και πρόκειται αύριο κιόλας ν'ανοίξει βενζινάδικο στον Άρη...! Τότε ξαφνικά συνειδητοποιείς την αλήθεια... Έτσι. Απλά. Σα νά'ρχονται στο νου σου σωστό "σκονάκι" τα λόγια των φίλων σου, έτοιμα ανά πάσα στιγμή, να σου υπενθυμίσουν κάτι πολύ ωραίο!!!! Ναι : Υπάρχουν ακόμα στη ζωή σου οι άνθρωποι εκείνοι, που,  έτσι και σε δουν να "πνίγεσαι σε μια κουταλιά νερό", θα σε χτυπήσουν φιλικά στην πλάτη, θα σου πουν περιπαιχτικά "ο νονός, ο νονός", και τα γέλια σας, ίδια κρυσταλλάκι, θα αντηχήσουν στο γνώριμο εκείνο δρόμο, που ενώνει μυστικά το παρελθόν με το μέλλον...!!!!!!!


Μαρία Σχίζα

Σάββατο, 27 Απριλίου 2013

Heine, E. W.: " Ελεύθερος είναι μόνο αυτός που ονειρεύεται", ( Κονιδάρης, 2000)

Στις σελίδες του βιβλίου αυτού, οι αναγνώστες καλούνται να ανακαλύψουν τον κόσμο των ονείρων και να κατανοήσουν ότι αυτό που καθορίζει την ευτυχία μας τελικά, δεν είναι παρά ένα παιχνίδι εναλλαγής του εσωτερικού και του εξωτερικού μας κόσμου. Όλα δηλαδή εξαρτώνται από τον τρόπο με τον οποίο τα αντιλαμβανόμαστε και τα αντιμετωπίζουμε κάθε φορά.
             
Μαρία Σχίζα

Τετάρτη, 10 Απριλίου 2013

Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΦΙΛΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ


    Ήταν παραμονή των γενεθλίων του.  Κάθε χρόνο τέτοια μέρα τον έπιανε μια περίεργη θλίψη. Η οποία όμως ευτυχώς τον εγκατέλειπε  την επομένη. Τα γεμάτα χαρά και κέφι πάρτι που διοργάνωναν γι’ αυτόν οικογένεια και φίλοι τον βοηθούσαν να χαλαρώνει και να περνάει όμορφα!   Παρόλα αυτά όμως η θλίψη της παραμονής πάντα άφηνε το σημάδι της που τον ακλουθούσε ακόμα και λίγες μέρες μετά τα γενέθλια του. Στα φετινά του γενέθλια θα ερχόταν κι ο παππούς του, τον περίμενε από στιγμή σε στιγμή. Είχε τρομερή αδυναμία στον παππού του μάλλον επειδή ο παππούς  είχε πάντα την ικανότητα να αντιλαμβάνεται χωρίς πολλά –πολλά αυτό που του συμβαίνει και να τον ξεμπλοκάρει άμεσα. Μόλις έφτασε ο παππούς δεν ήταν κανείς άλλος στο σπίτι. Είχαν πάει να κάνουν τα ψώνια του αυριανού πάρτι αφήνοντας   το πεδίο ελεύθερο στον Αλέξανδρο προκειμένου   να ανοιχτεί στο συνονόματο παππού του  όπως κι έγινε.
    -          Τι τρέχει μικρέ;  Τι έχεις; τον ρώτησε σχεδόν αμέσως ο παππούς επιβεβαιώνοντας για μια ακόμη φόρα στον Αλέξανδρο την ικανότητα του να τον καταλαβαίνει…
    -          Δεν ξέρω ρε παππού, νιώθω μια παράξενη θλίψη. Μια θλίψη που την αισθάνομαι  έντονα κάθε παραμονή των γενεθλίων μου.
    -          Νομίζω πως τη ξέρω αυτή τη περίεργη θλίψη Αλέξανδρε, την ένιωθα κι εγώ στην ηλικία σου τις παραμονές των γενεθλίων μου. Πίσω από αυτή τη θλίψη μάλλον κρύβεται  το υπαρξιακό άγχος που προκαλεί το πέρασμα του χρόνου.
    -          Κατάλαβα. Αν είναι  κληρονομικό  την έχω βάψει δεν θα απαλλαγώ ποτέ!
    -          Μην ανησυχείς. Εγώ έχω απαλλαγεί εδώ και παρά πολλά χρονιά!
    -          Σοβαρά; Πως τα κατάφερες;
    -            Ο ίδιος ο χρόνος με βοήθησε ! Με το πέρασμα του κατάλαβα πως είναι ο καλύτερος μου φίλος ! Ξέρεις γιατί; Επειδή μου χαρίζει ωριμότητα!!! Η ωριμότητα είναι απίθανο  πράγμα Αλέξανδρε!
    -          Γιατί το λες αυτό παππού;
    -          Επειδή μονό με την ωριμότητα μπορεί ο άνθρωπος  τόσο να  βρίσκει όσο και να κρατάει την ισορροπία του που είναι ίσως το πολυτιμότερο πράγμα για τον άνθρωπο
    -          Και γιατί η ισορροπία  είναι το πολυτιμότερο πράγμα  για τον άνθρωπο παππού;
    -          Επειδή ισούται με την ευτυχία του αγόρι μου.
    
    Ύστερα από αυτή την ήρεμη συζήτηση με τον παππού του ο Αλέξανδρος  απελευθερωμένος  πια από το άγχος και τη θλίψη κοιμήθηκε ήσυχα και την επομένη πέρασε τα ομορφότερα γενέθλια της ζωής του. 

Ευγενία  Μπλέτσα

Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2013

Ψάχνοντας το θησαυρό…

 Ο ομαδάρχης είχε πει από χθες πως μέχρι σήμερα το βράδυ έπρεπε να ψάξουν όλη την κατασκήνωση για να βρουν το θησαυρό. Αγουροξυπνημένα μεν, με πολύ μεγάλο ενθουσιασμό δε, τα παιδιά έκαναν άνω-κάτω την κατασκήνωση, παίζοντας κι αναζητώντας τη μαγική κρυψώνα.
Το βράδυ τα βρήκε να παίζουν, να γελάνε και να τραγουδάνε.
Είχαν ξεχάσει το θησαυρό και την αναζήτησή του.
Εκείνος που τους είχε αναθέσει την αποστολή, τα κοιτούσε από μακριά.
Πλησίασε τον πιο ντροπαλό της παρέας, ξερόβηξε και ρώτησε:
-Λοιπόν; Πού είναι ο θησαυρός;
-Εεεεμ…
Δεν ξέρουμε, ψέλλισε ο μικρός αμήχανα.
-Δεν ξέρουμε, επανέλαβαν τώρα όλα τα παιδιά μαζί.
-Χμ, έκανε, κι ήταν έτοιμος να λυθεί στα γέλια.
Ξαφνικά, σοβάρεψε απότομα και συνέχισε:
-Κι όμως, εγώ τον βλέπω εδώ, μπροστά μου.
Έχετε ο ένας τον άλλο!!!!!!! Αυτός είναι ο θησαυρός σας!!!!!!!!! 

Χαμογέλασε ικανοποιημένος και  “κλείνοντάς” τους το μάτι, είπε:
-Τα λέμε το πρωί, παίδες!!!!!!
Μαρία Σχίζα

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2013

ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ ΚΑΘΑΡΣΗ


Περίεργη περίπτωση τέχνης   η υποκριτική! Παρακολουθούμε ανθρώπους να υποκρίνονται κάποιους άλλους και ενώ γνωρίζουμε ότι οι άνθρωποι που παρακολουθούμε δεν είναι αυτοί που υποδύονται ότι είναι πιάνουμε τον εαυτό μας να αποδέχεται αυτή τη σύμβαση τουλάχιστον κατά τη διάρκεια ενός έργου.
Μερικές φορές η αποδοχή αυτής της σύμβασης οδηγεί τους θεατές στη ταύτιση του ηθοποιού με το ρόλο του. Για ορισμένους ανθρώπους αυτή  η ταύτιση αποτελεί απόδειξη επιτυχίας.              
 Συμφώνα με την προσωπική μου γνώμη  η  μεγαλύτερη  επιτυχία για έναν  ηθοποιό είναι να αποφεύγει ως κυρίαρχος του ρόλου του την ταύτιση δίνοντας στο κοινό  καθ ‘όλη τη διάρκεια της ερμηνείας, την αίσθηση ότι παρακολουθεί  όχι έναν ρολό που ερμηνεύεται από έναν ηθοποιό αλλά έναν ηθοποιό που ερμηνεύοντας εξαιρετικά ένα ρόλο του περνά  μηνύματα οδηγώντας το τελικά στην κάθαρση…!!!

Ευγενία Μπλέτσα

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2013

"A piece of cake"... !!!!


 Λένε πως η ζωή είναι κάτι απλό, σα να γεύεσαι ένα κομμάτι κέικ, ας πούμε...!!!!!!! Κι αν φέρεις αντίρρηση, το εύκολο συμπέρασμα είναι ότι έχεις "τσακωθεί" με τη θετική ενέργεια, ότι βλέπεις το ποτήρι μισοάδειο και άλλα συναφή...
Όμως, είναι καιρός να το παραδεχτούμε:
Αισιοδοξία δε σημαίνει να εθελοτυφλείς.
Αισιοδοξία θα πει, να έχεις μέσα σου την πίστη πως, δίνοντας τον καλύτερό σου εαυτό σε κάτι, αυτό είναι μαθηματικώς αδύνατο να αποτύχει!!!!
Μαρία Σχίζα

Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2013

ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ: Buratti,Ilde, "365 τρόποι να μιλήσουμε γι' Αγάπη και να είμαστε ευτυχισμένοι όλο το χρόνο", (εκδόσεις Παττάκη, Αθήνα,1999)

Το βιβλίο αυτό, είναι μια ανθολόγηση κειμένων, όπου ο δημιουργικός Ιταλός συγγραφέας μας "κλείνει το μάτι" και μας ενθαρρύνει με μαεστρία να ανοίξουμε τις σελίδες του, και να ξεκινήσουμε έτσι ένα μαγικό ταξίδι ανακάλυψης. Να καταλάβουμε δηλαδή, ότι η Αγάπη είναι ο τρόπος και η δύναμη που κάνει κάθε ανθρώπινη στιγμή, γλυκιά και ξεχωριστή!

Μαρία Σχίζα