Τρίτη, 29 Μαρτίου 2011

Στέλιος Καλαϊτζής: ο ... ''κλόουν'' κάνει νέα 'steps' και λέει πάντα 'καληνύχτα'...

''ΠΑΙΔΙ'' ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ, ΚΑΙ ΜΕΤΡΩΝΤΑΣ ΉΔΗ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ ΣΤΗΝ ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ, Ο ΤΑΛΑΝΤΟΥΧΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ , ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ  ΣΤΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ ΑΝΤ-1 'STEPS',ΜΑΣ ΜΙΛΗΣΕ ΓΙΑ ΌΛΑ...

- ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΕΛΙΚΑ ΗΘΟΠΟΙΟΣ?
Αν υπάρχει απάντηση , σίγουρα δεν μπορώ εγώ να απαντήσω. Είμαι πολύ μικρός και άπειρος ακόμα για να έχω την τελική ερμηνεία του τι σημαίνει. Το μόνο που θα μπορούσα να πω στην τωρινή μου  φάση είναι , ότι ένας "νέος ηθοποιός"  πρέπει να εξελίσσεται , να δημιουργεί και να δουλεύει σκληρά με σκοπό έστω κι ένα άτομο να αποφασίσει να ασχοληθεί  με αυτήν την τέχνη βλέποντας δική του δουλειά.

-ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕ ΘΑ ΞΕΧΑΣΕΙΣ?
Σίγουρα τον ρόλο του Τρητ στην παράσταση "Τα ορφανά" , στο Αγγέλων Βήμα σε σκηνοθεσία του Κοραή Δαμάτη. Ότι πιο ειλικρινές και τίμιο έχω κάνει ποτέ.

- ''ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ'': ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ?
Η πρώτη μου απόπειρα να σκηνοθετήσω , να κάνω παραγωγή και να παίξω. Τρομερό άγχος , γιατί δεν είχα την εμπειρία να το κάνω "αναίμακτα". Έχει μείνει πάντως μια γλυκιά ανάμνηση , ένα καλό μάθημα στο να ξέρω τι είμαι ικανός να κάνω και τι όχι. Αυτό που έμεινε πιο πολύ , είναι η υπομονή της Αλεξάνδρας (Αλεξάνδρα Πούλου) απέναντι μου. Της βγάζω το καπέλο για ότι έκανε σε αυτήν την δουλειά.

-''H ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΚΛΟΟΥΝ'', ΠΩΣ ΠΡΟΕΚΥΨΕ?
'Οπως τα περισσότερα που γράφω , από κάτι που ακούω ή βλέπω στην καθημερινότητα μου. Οι κλόουν προέκυψαν στη διάρκεια ενός παιχνιδιού ερωτήσεων. Στην ερώτηση τι θεωρείς τρομαχτικό, κάποιος απάντησε τους κλόουν.Το βρήκα ενδιαφέρον και μετά από αυτό όλα έγιναν αυτόματα.

 -ΕΠΙΛΟΓΗ ΡΟΛΩΝ: ΠΟΙΑ ΤΑ ΚΡΙΤΗΡIA?
Συνήθως η επιλογή των ρόλων δεν εξαρτάται από τους ηθοποιούς. Σίγουρα αυτό που κοιτάω πριν κλείσω μία δουλειά είναι οι άνθρωποι που θα συνεργαστώ , το ίδιο το έργο αν έχει ενδιαφέρον για μένα και αν ο ρόλος που μου ζητείται να ερμηνεύσω (μικρός ή μεγάλος) με εξιτάρει.

- ΕΡΧΕΣΑΙ ΑΠΟ ΜΙΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ, ΣΕ ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΑΙΣΘΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΚΙΟΛΑΣ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ.
ΤΙ ΚΡΑΤΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΡΟΛΟΥΣ?
Τα ρούχα νομίζω και την εμπειρία. Κυρίως  την εμπειρία. Είμαι της άποψης πως όταν κάτι τελειώνει , τελειώνει. Προχωράς για το επόμενο.

-ΑΤΑΚΑ ΤΟΥ ΛΕΟΝΑΡΝΤΟ, ΠΟΥ ΘΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΣΕΣ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ?
Και βέβαια με γουστάρεις...... Αφού είμαι γαμώ τα παιδιά.......

-ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ?
Η σύσταση μιας θεατρικής ομάδας , με σκοπό να κάνουμε δικές μας δουλειές και παραγωγές και στα επόμενα χρόνια. Τώρα βρισκόμαστε στην αρχή και έτοιμοι να ξεκινήσουμε πρόβες  σε δικό μου έργο. Ίσως δούμε τους κλόουν επί σκηνής τον επόμενο χειμώνα.

Stelios Kalaitzhs
στο Facebook
Μαρία Σχίζα

Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2011

Παιδί και θεραπεία


Όπως όλοι ξέρουμε η βρεφική – παιδική ηλικία είναι το πιο τρυφερό κομμάτι του χρόνου της ζωής ενός ανθρώπου. Αν και για το μεγαλύτερο μέρος της ηλικίας αυτής δεν είμαστε σε θέση να έχουμε ξεκάθαρη εικόνα, έχει αποδειχθεί πως είναι μια κρίσιμη (η κρισιμότερη ίσως) περίοδος για τη διαμόρφωση του βαθύτερου εαυτού μας. Έμπρακτη απόδειξη της καθοριστικής σημασίας της για τον ίδιο μας τον εαυτό είναι το γεγονός ότι σ΄ αυτήν ανατρέχουμε κάθε φορά που έχουμε ανάγκη να ερμηνεύσουμε σε βάθος τη συμπεριφορά μας.
Το παιδί από μόνο του δεν είναι ούτε καλό, ούτε κακό. Θα μπορούσαμε ίσως να το ταυτίσουμε με ένα άγραφο – λευκό χαρτί ή καλύτερα με ένα ακατέργαστο κομμάτι πηλού. Με λίγα λόγια το παιδί είναι εύπλαστο υλικό που βρίσκεται υπό διαμόρφωση.
Ο μέσος όρος των ανθρώπων έχει την αίσθηση ότι η παιδική ηλικία βρίσκεται σε στενή σύνδεση με την έλλειψη της αγωνίας και της ευθύνης, με την ξεγνοιασιά, την ανεμελιά και το παιχνίδι. Ωστόσο, κανενός παιδιού η πραγματικότητα, δε βρίσκεται σε απόλυτη συνάφεια με όλα αυτά. Κάθε παιδί έχει τα δικά του προβλήματα όσο κι αν δεν μπορεί να τα συνειδητοποιήσει ούτε εκείνο και τις περισσότερες φορές, ούτε οι μεγάλοι.
Σε ορισμένες περιπτώσεις όμως η πραγματικότητα που διέπει τη ζωή ενός παιδιού είναι αρκετή για να πεισθούμε πως η αλήθεια βρίσκεται στην άλλη άκρη. Μεταξύ των ορισμένων αυτών περιπτώσεων συγκαταλέγονται και τα παιδιά που λόγω σοβαρών προβληματικών φυσικών καταστάσεων υποβάλλονται στην ακολούθηση αυστηρών θεραπευτικών προγραμμάτων τα οποία τις περισσότερες φορές απορροφούν σχεδόν όλο τους το χρόνο. Πολλές φορές μάλιστα είναι απαραίτητο να αφήσουν τις βάσεις τους και να φιλοξενηθούν για αρκετά μεγάλα χρονικά διαστήματα σε κέντρα αποκατάστασης.
Εύκολα μπορούμε πιστεύω να αντιληφθούμε ότι παιδική ανεμελιά και αυστηρό θεραπευτικό πρόγραμμα δεν συμβαδίζουν πολύ καλά μαζί. Το ένα «ανταγωνίζεται» και «τρώει» το άλλο. Το παιδί από την άλλη βρίσκεται στη μέση προσπαθώντας με αγωνία να βρει τις ισορροπίες του ταιριάζοντάς τα. Πράγμα βέβαια ιδιαίτερα δύσκολο αλλά ταυτόχρονα (θέλω να πιστεύω)  και ιδιαζόντως εφικτό. Τουλάχιστον ως ένα βαθμό. Ωστόσο, για λόγους ευνόητους προηγείται η ακολούθηση του αυστηρού θεραπευτικού προγράμματος και η συγκέντρωση του παιδιού κατά κύριο λόγο σ’ αυτήν. Έτσι λοιπόν, η προβληματική από τη φύση της κατάσταση ενός παιδιού από τη μια και το αυστηρό θεραπευτικό πρόγραμμα αντιμετώπισής αυτής από την άλλη, θέτουν στο παιδί αυστηρά όρια συμπεριφοράς, τα οποία στερούν αυτομάτως από το παιδί ένα μεγάλο μέρος της ανεμελιάς και του παιχνιδιού που του αναλογεί. Ωστόσο, ο δικός μου στόχος γράφοντας το συγκεκριμένο κείμενο, είναι να ανατρέψω την αρνητικά φορτισμένη αίσθηση των ανθρώπων για την προβληματική κατάσταση ενός παιδιού αφενός καθώς και για την υποβολή αυτού σε θεραπευτικές διαδικασίες αφετέρου.
Στην πραγματικότητα η θεραπεία δεν είναι για το παιδί μια απλή διαδικασία αρχής μέσης και τέλους. Χωρίς αμφιβολία το αυστηρό θεραπευτικό πρόγραμμα με το συμβολικό – παιδευτικό του χαρακτήρα συμβάλλει καθοριστικά στη διαμόρφωση της ταυτότητας του παιδιού.
Ο μόνος τρόπος ελαχιστοποίησης του ενδεχόμενου  ( κάθε είδους) «τραυματισμού»  του παιδιού αλλά και εξασφάλισης, του ότι η καθοριστική για τη δημιουργία της μελλοντικής ταυτότητας του παιδιού, συμβολή του αυστηρού θεραπευτικού προγράμματος θα έχει οπωσδήποτε θετική όψη, είναι αρχικά η τήρηση των απαραίτητων και ποικίλων προϋποθέσεων για το σωστό τρόπο χορήγησης του θεραπευτικού προγράμματος από την πλευρά του κράτους (μεταξύ των οποίων βρίσκεται και τη πρωταρχικής σημασίας κρατική μέριμνα έτσι ώστε να αναλαμβάνουν τη θέση του θεραπευτή μόνο όσοι τρέφουν το αίσθημα της αμέριστης αγάπης γι αυτήν.)
Τελικά όμως εκείνος που κατά κύριο λόγο είναι σε θέση να κάνει τη διαφορά φροντίζοντας τόσο για τη σωστή χορήγηση του θεραπευτικού προγράμματος όσο και για τη θετική συμβολή αυτού στην προσωπικότητα του παιδιού, δεν είναι άλλος από τον ίδιο το θεραπευτή.
Αν ο θεραπευτής χρησιμοποιήσει ως μέσο προσέγγισης του παιδιού, την αμέριστη αποδοχή του, την άρνηση της βίας, την αλήθεια και την αγνότητα, το παιδί θα εξαναγκαστεί με την πάροδο του χρόνου αβίαστα, ηθελημένα κι από μόνο του, στη σοβαρότητα, στην ωριμότητα, στην υπευθυνότητα, στην αυστηρότητα, στην ανάπτυξη μηχανισμών εσωτερικού ελέγχου και  αυτοπειθαρχίας, στην υπομονή και την επιμονή. Στην άρνηση της εγκατάλειψης που συνεπάγεται τον αδιάκοπο προσωπικό αγώνα. Στην συνειδητοποίηση του ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο στη ζωή ούτε και θα πρέπει να θεωρείται δεδομέν απ’ τον
άνθρωπο. Στη διαφορετική εκτίμηση των αποτελεσμάτων μιας προσπάθειας, που συνεπάγεται ότι το ελάχιστο είναι οπωσδήποτε προτιμότερο απ’ το τίποτα. Στην αυτογνωσία και γενικότερα στη θέαση της πραγματικότητας που διέπει τη ζωή από μια ασυνήθιστα διαφορετική οπτική γωνία*.
Καταλήγοντας σ’ ένα συμπέρασμα, οδηγούμαστε στη διαπίστωση ότι εκείνο που εν τέλει προσδίδει στην παιδική θεραπεία όψη θετική, δεν είναι άλλο από το γεγονός ότι ενυπάρχει μέσα της μια εξαιρετική δυνατότητα γαλούχησης του παιδιού. Παρά όμως το γεγονός ότι ένα αυστηρό θεραπευτικό πρόγραμμα δύναται από τη φύση του να γαλουχήσει με εξαιρετικό τρόπο ένα παιδί, το κατά πόσο τελικά θα γαλουχηθεί ή όχι το παιδί εξαρτάται τόσο από κοινωνικούς κρατικούς παράγοντες οι οποίοι συν των άλλων θα μπορούσαν να συμβάλλουν καθοριστικά στην αμεσότερη, δραστικότερη , αποδοτικότερη και με μια λέξη θετική ανταπόκριση του θεραπευτή στο έργο του. Όσο και από το θεραπευτή και τον τρόπο που επιλέγει να δουλέψει με το παιδί.

*Στο βιβλίο "ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΩΝ" του Fernard Braudel(εκδ. ΜΙΕΤ) αναφέρεται ότι ο Γκάντι (1869 – 1914) διδάσκει πως «οι μόνες δυνάμεις που μπορεί να χρησιμοποιήσει κανείς για να εξαναγκάσει τον άλλον είναι η αλήθεια και η άρνηση της βίας απέναντι σε οποιοδήποτε ζωντανό ον και η αγνότητα.»

Ευγενία Μπλέτσα

Κυριακή, 13 Μαρτίου 2011

ΖΥΛ ΝΤΑΣΕΝ: ο σκηνοθέτης, η Μελίνα, η Ελλάδα ...


O ΝΤΑΣΕΝ ξεκίνησε ως θεατρικός ηθοποιός και σεναριογράφος στο ραδιόφωνο. Αφού μαθήτευσε για λίγο κοντά στον Χίτσκοκ πέρασε το 1941 στην σκηνοθεσία, γυρίζοντας ταινίες κατ' επιταγή της MMG, κάτι που τον κάνει να νιώθει άβολα, καθώς από πολύ νωρίς δείχνει πνεύμα ανεξαρτησίας σε σχέση με τις παγιωμένες δομές του Χόλιγουντ. Σπάει το συμβόλαιό του και ξεκινά το δικό του προσωπικό δρόμο με μια ταινία-κόλαφο του σωφρονιστικού συστήματος Ο Δήμιος των Κολασμένων (1946), συνεχίζει με τη Γυμνή Πόλη (1948), όπου εμποτίζει το φιλμ νουάρ με τον ιταλικό νεορεαλισμό και την Λεωφόρο των Κλεφτών (1948), μια καταγγελία του ελέγχου της μαφίας στις μεγάλες λαχαναγορές.

Η ανεξάρτητη στάση του και οι αριστερές προοδευτικές απόψεις του σύντομα θα τον κάνουν ένα από τα μαύρα πρόβατα του Χόλιγουντ και θα γίνει στόχος της επιτροπής Μακάρθι. Το όνομά του βρίσκεται στη "μαύρη λίστα", γι αυτό και ο παραγωγός Ζανούκ τον στέλνει το 1950 στο Λονδίνο για να γυρίσει το αριστουργηματικό Η Νύχτα και η Πόλη, ένα μεγαλοφυές πάντρεμα του φιλμ νουάρ με το κλίμα της αρχαίας τραγωδίας. Αυτοεξόριστος, περιπλανιέται για μερικά χρόνια άνεργος στην Ευρώπη, ως τη στιγμή που προσκαλείται το 1954 στη Γαλλία για να σκηνοθετήσει το Ριφιφί, έναν εξίσου ιδιοφυή συνδυασμό γαλλικού αστυνομικού φιλμ και νουάρ.
Με την ταινία αυτή ξεκινά μια νέα περίοδος για τον Ζιλ Ντασέν. Στο Φεστιβάλ Καννών όπου προβάλλεται γνωρίζει τη Μελίνα Μερκούρη, που συμμετείχε με τη Στέλλα του Μιχάλη Κακογιάννη. Μια γνωριμία που θα γίνει σχέση ζωής και που θα σηματοδοτήσει την ελληνική περιπέτεια του Ντασέν. Αρχικά με την κινηματογραφική διασκευή του μυθιστορήματος του Νίκου Καζαντζάκη Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται που γυρίστηκε το 1956 στην Κρήτη με το διεθνή τίτλο Αυτός που Πρέπει να Πεθάνει.

Ο βιωματικός έρωτας του Ντασέν με την Ελλάδα θα δώσει ανεπανάληπτους καρπούς το 1960 με το Ποτέ την Κυριακή, που χαρίζει το Οσκαρ τραγουδιού στον Μάνο Χατζιδάκι, αλλά και την επόμενη χρονιά με τη Φαίδρα, όπου ο σκηνοθέτης αναζητεί τη σύγχρονη εκδοχή των αρχέγονων μύθων, το πάθος του έρωτα που οδηγεί τους ανθρώπους στην καταστροφή. Οι δυο τους θα συνεργαστούν σε πολλές ακόμα διάσημες ταινίες (Τοπ-Καπί, Στις 10:30 Ενα Καλοκαιρινό Βράδυ), εμείς όμως θα σταθούμε στη Δοκιμή (1974), μια ταινία που αναπαριστά την εξέγερση του Πολυτεχνείου μέσα από μια ελεύθερη θεατρική παράσταση και στην Κραυγή Γυναικών (1978), όπου εμπλέκονται ο αρχέτυπος μύθος της Μήδειας, της τυφλωμένης από την προδοσία γυναίκας και η σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα.

περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ
  Α.Κ.

Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2011

(υπερ)-Άνθρωποι

Είναι φορές που ψάχνω ένα παραμύθι.
Ένα παραμύθι, από εκείνα που άκουγα εκστατικά, ως παιδί.
Για να εξηγηθώ: σε ήρωες, δεν πίστεψα ποτέ- όχι τουλάχιστον, με την έννοια της δύναμης.
Πίστευα πάντοτε στους ανθρώπους. Στις ιστορίες που κουβαλούν.
Και στην καρδιά τους.
Αυτή, που βρίσκει μονίμως, τρόπο να χαμογελά.
Να προπορεύεται.
Και τελικά, να υπερβαίνει.


Μαρία Σχίζα

Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2011

Άγνωστος εαυτός...


  Σαν πάρεις το μονοπάτι που οδηγεί στον εαυτό σου, φοβάμαι πως πολύ σύντομα θα πάρεις το δρόμο για την επιστροφή. Κι αν τελικά βρεις τη δύναμη να συνεχίσεις στα μισά κιόλας του δρόμου θα γονατίσεις κάτω και θα ποτίσεις τη γη με πολύτιμα δάκρυα! Θα βγάλεις κραυγές πόνου,φόβου,απόγνωσης γι'αυτόν τον άγνωστο που πας να συναντήσεις. Αν όμως δεχτείς τη συνάντηση αυτό θα'ναι μόνο η αρχή! Οφείλεις να φανείς ψύχραιμος μπροστά στον "άγνωστο" που για πρώτη φορά αντικρύζεις να ξεπεράσεις τα όριά σου για να τον "ημερώσεις". 'Οταν καταφέρεις να τον "ημερώσεις" θα πει πως τον έχεις ήδη αγαπήσει,έτσι θα μπορείς να τον δεχτείς δίχως "ανταλλάγματα". Δεν ξέρω αν ο "άγνωστος" θα σου γίνει στο τέλος "γνωστός" ίσως όμως σου γίνει αγαπητός. Κι αυτή είναι μια αρχή δίχως τέλος.

Ευγενία Μπλέτσα

Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2011

Χιόνι των παιδικών μου χρόνων...

Στέκομαι κάτω απ'τον ουρανό της ψυχής μου, χρόνια ολόκληρα, περιμένοντας να πέσεις, χιόνι των παιδικών μου χρόνων. Στη γη δεν πέφτουν πια νιφάδες δικές σου, αλλά σταγόνες αίμα και ιδρώτα απ'τις δικές μου τις πληγές και το δικό μου μέτωπο. Αχ! Ας έπεφτες χιόνι των παιδικών μου χρόνων να σκέπαζες το αίμα που τρέχει απ'τις πληγές μου κι έτσι καθάριο και λευκό όπως είσαι πάντα να καθάριζες κάθε γωνιά της ψυχής μου. Έλα χιόνι των παιδικών μου χρόνων, έλα τώρα που το κρύο άρχισε να δυναμώνει. Πέσε! Μήπως ζεσταθώ κι εγώ μια στάλα...
 

Ευγενία Μπλέτσα

Τρίτη, 1 Μαρτίου 2011

«Το τσίρκο που πληρώναμε…!»

Τη λέξη πατρίδα την αγαπάω πάρα πολύ.
 Κουβαλάει  όλα εκείνα, που σε κάνουν να κρατάς καλά μέσα σου, αυτά που σε ωθούν να γυρνάς την πλάτη σε κάθε σκηνικό, που μοιάζει ξένο στο σώμα και τη μορφή σου.
Και να πιστεύεις…
Όλα όσα ακόμα μπορείς κι αγαπάς.
Όλα όσα σε κάνουν να πέφτεις απ’ το σχοινί, κι έχεις την ικανότητα να τ’ αψηφήσεις, υψώνοντας ξανά και ξανά το περήφανο ανάστημα του σχοινοβάτη, που ισορροπεί, όλο και πιο πολύ, όλο και πιο καλά..
Είναι το τσίρκο…
Αυτό το τσίρκο, που πληρώναμε όλοι μαζί, σε μια κοινωνία κλειδαρότρυπας…
Το ίδιο τσίρκο, που μας κρατά χρόνια τώρα δέσμιους καταναλωτικών ονείρων, και σκλάβους ανθρώπων αναλώσιμων…
 Το τσίρκο που μας κάνει να ξεχνάμε ότι, όπως έλεγε  ο Shakespeare, “είμαστε φτιαγμένοι από τα υλικά, που  μ’ αυτά δημιουργούνται τα όνειρα’’…
Και ν’ αναρωτιόμαστε με μια φωνή:
«πότε θα δούμε επί σκηνής τον ταχυδακτυλουργό;»
Σ’ αυτό το τσίρκο να μην είσαι ούτε καν θεατής…
Κι αν καταφέρεις να πλάσεις σύννεφα και όνειρα, μοιράσου τα μόνο μ’ αυτούς που δεν ξέρουν να παρασταίνουν τον κλόουν…
 Και φρόντισε, εξ’ αρχής καλά, ψυχή να βάλεις μέσα…

                                           Μαρία Σχίζα