Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2012

ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΧΑΡΕΣ ΤΗΣ ΑΝΑΠΗΡΙΑΣ


Η αλήθεια είναι ότι πολύ συχνά οι άνθρωποι με αναπηρία καλούμαστε να κοπιάσουμε για πράγματα που τις περισσότερες φορές είναι για τους άλλους δεδομένα. Παραδείγματος χάρη ένας άνθρωπος με αναπηρία ίσως να χρειαστεί να προσπαθήσει παρά πολύ προκείμενου να κατακτήσει  κινήσεις του σώματος που για τους άλλους δεν είναι παρά απλές και αυτονόητες. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι το παραπάνω είναι άδικο. Ωστόσο εγώ δεν το είδα ποτέ έτσι.  Αντιθέτως είχα πάντα την αίσθηση ότι πρόκειται για μια ευκαιρία! Παραδόξως παρόλο που δεν ήμουν βέβαιη για την κατάκτηση του στόχου, αισθανόμουν τυχερή, που μου δινόταν  η ευκαιρία να κατακτήσω  με προσωπικό κόπο κάτι που είχε χαριστεί στους άλλους  χωρίς προσπάθεια. Μ’ αυτό βέβαια δε θέλω να πω ότι πρέπει κανείς να νιώθει άσχημα για όσα του ‘χουν χαριστεί απλόχερα από τη φύση κάθε άλλο…  Τέλος, για να πω την αλήθεια μου ο κόπος που χρειάζεται πολύ συχνά να κάνω για τις ποικίλες  κατακτήσεις δεν μου είναι πότε εύκολος, αλλά  η  χαρά που παίρνω μετά από κάθε κατάκτηση με βεβαιώνει ότι άξιζε το κόπο κι επιπλέον είναι τόση ώστε αμέσως  μετά από κάθε κατάκτηση Θέλω να ξανακάνω τον κόπο!!!          

Ευγενία Μπλέτσα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου