ΜΑΤΑΙΩΣΕΙΣ

Όλοι μας τις έχουμε βιώσει, τις βιώνουμε και θα τις βιώνουμε σε ορισμένες καταστάσεις της ζωής μας. Μια από τις καταστάσεις της ζωής που εμπεριέχει αρκετές ματαιώσεις είναι και η αναπηρία. Πιο συγκεκριμένα  η αναπηρία ως μια μόνιμη κατάσταση που συνεχώς φέρνει δυσκολίες και εμπόδια στη ζωή των ανθρώπων, έχει ως άμεση και φυσική συνεπεία τις καθημερινές μικρές ή μεγάλες  ματαιώσεις. Όταν όμως τόσο εμείς οι άνθρωποι με αναπηρία όσο και όλοι εμείς οι άνθρωποι αντιμετωπίζουμε τις ματαιώσεις γινόμαστε πολύ συχνά τόσο μαχητικοί και διεκδικητικοί όσο ποτέ άλλοτε, και δεχόμαστε εξαιρετικά ισχυρά ερεθίσματα αλλά και κίνητρα…                              

   
Ευγενία Μπλέτσα

‘’Γιούσουρι στην τσέπη’’ Συγγραφέας: Λότη Πέτροβιτς-Ανδροτσοπούλου,Εκδόσεις Πατάκη

«Είναι πράγματι θαυματουργό το γιούσουρι; και ποιο  μυστικό καβαλάει ο καπεταν Διοκλής; Τι να γυρεύει άραγε από το  βυθό της θάλασσας;» αναρωτιέται η δωδεκάχρονη Πηνελόπη καθώς περνάει το καλοκαίρι της ήρεμα στην ακροθαλασσιά. Μέχρι που εμφανίζεται ο δεκατετράχρονος Άρης με την παράξενη συμπεριφορά, και η Πηνελόπη αναστατώνεται. Στην αρχή τον λέει «ακατάδεχτο» γρήγορα όμως θ’ αλλάξει γνώμη. Κάτι άλλο του συμβαίνει, κάτι κρύβεται πίσω από τα επικίνδυνα καμώματά του. Και γι’ αυτό το κάτι θα καταστρώσουν μια μέρα ένα ριψοκίνδυνο σχέδιο με τον καπετάνιο…
Το ‘’γιούσουρι στην τσέπη’’ «νιώθει» τα παιδιά που μπαίνουν στην εφηβεία και τα προβλήματά τους. Μιλάει για τη ζωή, τον έρωτα και το θάνατο και συναρπάζει…    

Ευγενία Μπλέτσα

Ντέμη Παπαϊωάννου-Σταυροπούλου, « Στου πόνου τη γυάλινη πίστα-Συνάντησα το πρόσωπο», (εκδόσεις Ακρίτας, 2003)

 
 «… Εάν δεν είμαστε αυτό που κάνουμε, πολύ περισσότερο δεν είμαστε αυτό που μας έχει συμβεί … », λέει η συγγραφέας κι είν’αυτό, που η ίδια κρατά ως δεδομένο, κυρίως γιατί, πέρα και πάνω απ’ το επάγγελμα της φυσικοθεραπεύτριας, έκανε πράξη αυτό που έλεγε ο  Strindberg: « Να είσαι γενναιόδωρος, γιατί ο καθένας στη ζωή, δίνει τη μάχη του».  
Μ’ αυτό το βιβλίο λοιπόν, μιλά για την εγκεφαλική παράλυση, και, γενικότερα, για την αναπηρία, ως κατάσταση και κοινωνική πραγματικότητα, έτσι όπως δεν τόλμησε ποτέ κανείς.

Μαρία Σχίζα

Σε χρόνο ενεστώτα…

Κανονικά, σήμερα πρέπει να γράψω για το χάλι των επιδομάτων, το γιαούρτωμα του καλλιτέχνη κι άλλα τόσα. Όμως, όχι! Δε μπορώ. Ούτε θέλω. Γιατί σκέφτομαι το αύριο. Και, σαν αύριο, την περασμένη Άνοιξη, ένιωσα τις ιστορίες που ήξερα από παιδί, να μ’ εγκαταλείπουν. Ξαφνικά. Σαν καρδιά που σταματάει…
Όμως τώρα, σε νιώθω εδώ.
«Για να δω τι καλό γράφεις πάλι;», λες.
Δεν ξέρεις να διαβάζεις! Γελάω και μού’ρχεται να σε ρωτήσω:
«Γιαγιά , το Μπερξόν τι τον έχεις;»
Η απάντηση με αποστομώνει, με κάνει να γελάω ακόμα πιο πολύ, και, δεν τη γράφω, γιατί χρήζει λογοκρισίας…!!!
Το συγκεκριμένο κείμενο, δεν είναι μνημόσυνο, να το ξεκαθαρίσουμε αυτό. Τα μνημόσυνα, πάντα με απωθούσαν… Κρύβουν μέσα τους  κάτι το διεκπεραιωτικό, το υποχρεωτικό, γι’αυτό.
Και πάντα πίστευα ότι το ν’ αγαπάς και να θυμάσαι, μόνο υποχρέωση δεν είναι!
Ένα μεγάλο ευχαριστώ είν’ αυτό το κείμενο, γιατί λίγο πριν εκπνεύσει εκείνη η Άνοιξη, βρήκες τον καλύτερο τρόπο να με διαβεβαιώσεις ότι οι ιστορίες, αν τις σέβεσαι « ως ἑαυτὸν», τις  πιστεύεις ακράδαντα και τις αγαπάς όπως τη ζωή σου, δεν πεθαίνουν ποτέ!!!!
Κι επειδή σε δυό μέρες είναι και ημερολογιακά εαρινή ισημερία, λέω να  κλείσω τον υπολογιστή, και, να πάω μια βόλτα στις τριανταφυλλιές σου!
Όπως παλιά, έτσι και τώρα…
Καλή Άνοιξη σε όλους!!!!!

Μαρία Σχίζα

“Eyeharp”, όπως λέμε «Μελωδία της ευτυχίας»…!!!!!

 Τι γίνεται όταν η φιλία "οπλίζει" το μυαλό με όραμα;
Ο Ζαχαρίας Βαμβακούσης έχει την απάντηση, αφού με αφορμή το τροχαίο ατύχημα ενός φίλου του και την ταινία «Η θάλασσα μέσα μου», αποφάσισε χρησιμοποιώντας τις γνώσεις του, να δημιουργήσει τη «ματόαρπα», που επιτρέπει σε ανθρώπους με κινητική αναπηρία να συνθέσουν μουσική.
Αυτό συμβαίνει, μέσω ενός ειδικού λογισμικού και κάμερας. Μπορεί δηλαδή, ο χρήστης να παίξει μουσική, με ελάχιστες μικροκινήσεις. Η λειτουργική δοκιμή της ενδιαφέρουσας αυτής μουσικής προσομοίωσης, έγινε στο καταλανικό ίδρυμα ανθρώπων με εγκεφαλική παράλυση, και, ήταν επιτυχής.
Άλλωστε, όπως δήλωσε ο δημιουργός της, « ευτυχισμένοι νιώθουμε μόνο αν προσφέρουμε στους γύρω μας και μέσω της μουσικής μπορούμε να προσφέρουμε ομορφιά στους γύρω μας», κι αυτό ίσως σημαίνει ότι αν «κλειδί» του πενταγράμμου είναι το sol, μπορεί βάζοντας δίπλα στο φωνήεν του ένα «u», να φτιάξεις τη λέξη «soul», δηλαδή, μια ψυχή έτοιμη να ξορκίσει τους φόβους της, και, να ξεπεράσει όλα τα εμπόδια, ξετυλίγοντας απλά και μόνο τον εαυτό της!!!

 

Μαρία Σχίζα

ΜΕ ΠΕΝΑ ΚΑΙ ΧΑΡΤΙ…

Εκφράζει  ό,τι αισθάνεται. Με μια λέξη εκφράζεται . Επικοινωνεί με τους ανθρώπους.  Αφήνεται…  και  γνωρίζει  σε βάθος τον εαυτό του. Στην αρχή παίζει με το λόγο και στο τέλος τον κάνει τέχνη!  Την τέχνη του λόγου που χαρίζει τέρψη στους ανθρώπους και που συχνά τους κάνει να απορούν και να αναρωτιούνται «τι θέλει να πει ο ποιητής;» .   Απόλυτα φυσιολογικό βέβαια  το ερώτημα…  και για τον ποιητή απόλυτα  φυσιολογικό να θέλει να πει απλώς το ποίημά του που έγραψε με την πένα στο χαρτί …και μας το έδωσε απλώς για να το κάνει ο  καθένας μας κάτι για  τον εαυτό του, ό,τι εκείνος θέλει… Αν ο ποιητής καταφέρνει στ’ αλήθεια  να τέρψει   είναι που δεν μας  παρουσιάζει την όμορφη πραγματικότητα, αλλά την πραγματικότητα όμορφη! Κι αυτό επειδή έχει το χάρισμα με πένα και χαρτί να περνάει από μέσα του τη  σκληρή πραγματικότητα και να τη μετασχηματίζει…            

Ευγενία Μπλέτσα

«Γνωριζόμαστε από κάπου;»…

 Γεννήθηκα το 2012. Δίπλα σε μια κούτα, γεμάτη εγκαταλελειμμένα λευκά γατάκια.
Ο κόσμος γύρω, άδειος και ξένος, έμοιαζε να μετρά παγωμένες νύχτες και ηθελημένες φυγές. Αποδράσεις- προσμονές. Για μια καλύτερη ζωή, ένα πιο ανθρώπινο «αύριο», ένα αξιοπρεπές «τώρα»… Είδα τα όνειρα να γίνονται αποσκευές. Δεν ήξερε κανείς πια αν το κρύο έφτανε μόνο μέχρι την πόρτα του, ή αν φώλιαζε βαθύτερα το χιόνι στην καρδιά του. Ο δρόμος, που υποτίθεται σε οδηγούσε σπίτι σου, είχε γίνει πια, το σπίτι τους…Ξέρεις για ποιους μιλάω, αλλά φοβάσαι ακόμα και τη λέξη, πόσο μάλλον «να μπεις για λίγο στα παπούτσια τους», αν φοράνε παπούτσια, δηλαδή…Μιλάω για όλους εκείνους, που σε κάποια χριστουγεννιάτικη γιορτινή βόλτα, θ’ αποκαλέσουμε ζητιάνους και κανείς μας δε  θ’ αναρωτηθεί που είναι το σπίτι τους και που η καρδιά τους…
 Σου μιλάω. Βλέπω τα μάγουλά σου να καίνε από ενθουσιασμό και δύναμη. Θέλεις ν’ αλλάξεις το γκρίζο του κόσμου. Να τον φτιάξεις απ’ την αρχή χρωματιστό, με νότες, αστεράκια και καρδούλες. Σου μιλάω. Είσαι παιδί. Και νιώθω να μου μοιάζεις…
  Με λένε Ελπίδα!
 Εσένα;

Μαρία Σχίζα