" Η ζωή του Πι"( "Life of Pi")

Η ταινία αυτή είναι ένα οικολογικό παραμύθι. Ξετυλίγει την τρυφερή ιστορία Φιλίας ενός αγοριού με μια μικρή τίγρη, δίνοντας χαρακτηριστική έμφαση στους ισχυρούς δεσμούς, στο στοιχείο της περιπέτειας, αλλά και στον αγώνα των δύο φίλων για επιβίωση σε αντίξοες συνθήκες.

Η ταινία κυκλοφόρησε αρχικά στους κινηματογράφους στις 21 Νοεμβρίου 2012 και απέσπασε θετικά σχόλια από τους κριτικούς. Έγινε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία αποφέροντας συνολικά 608,8 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, έλαβε 11 υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων για Καλύτερη Ταινία και κέρδισε τέσσερα συμπεριλαμβανομένου και του βραβείου Σκηνοθεσίας. Βραβεύτηκε επίσης με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Μουσικής.

 

Μαρία Σχίζα

Το κρυσταλλάκι...

Έρχεται Πάσχα! Και πάνω που αναρωτιέσαι τι ακριβώς έγινε και δεν περιμένεις πια τη λαμπάδα με τη Barbie, που χαμογελά περιχαρής λες και πρόκειται αύριο κιόλας ν'ανοίξει βενζινάδικο στον Άρη...! Τότε ξαφνικά συνειδητοποιείς την αλήθεια... Έτσι. Απλά. Σα νά'ρχονται στο νου σου σωστό "σκονάκι" τα λόγια των φίλων σου, έτοιμα ανά πάσα στιγμή, να σου υπενθυμίσουν κάτι πολύ ωραίο!!!! Ναι : Υπάρχουν ακόμα στη ζωή σου οι άνθρωποι εκείνοι, που,  έτσι και σε δουν να "πνίγεσαι σε μια κουταλιά νερό", θα σε χτυπήσουν φιλικά στην πλάτη, θα σου πουν περιπαιχτικά "ο νονός, ο νονός", και τα γέλια σας, ίδια κρυσταλλάκι, θα αντηχήσουν στο γνώριμο εκείνο δρόμο, που ενώνει μυστικά το παρελθόν με το μέλλον...!!!!!!!

Μαρία Σχίζα

Heine, E. W.: " Ελεύθερος είναι μόνο αυτός που ονειρεύεται", ( Κονιδάρης, 2000)

Στις σελίδες του βιβλίου αυτού, οι αναγνώστες καλούνται να ανακαλύψουν τον κόσμο των ονείρων και να κατανοήσουν ότι αυτό που καθορίζει την ευτυχία μας τελικά, δεν είναι παρά ένα παιχνίδι εναλλαγής του εσωτερικού και του εξωτερικού μας κόσμου. Όλα δηλαδή εξαρτώνται από τον τρόπο με τον οποίο τα αντιλαμβανόμαστε και τα αντιμετωπίζουμε κάθε φορά.

             
Μαρία Σχίζα

Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΦΙΛΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

    Ήταν παραμονή των γενεθλίων του.  Κάθε χρόνο τέτοια μέρα τον έπιανε μια περίεργη θλίψη. Η οποία όμως ευτυχώς τον εγκατέλειπε  την επομένη. Τα γεμάτα χαρά και κέφι πάρτι που διοργάνωναν γι’ αυτόν οικογένεια και φίλοι τον βοηθούσαν να χαλαρώνει και να περνάει όμορφα!   Παρόλα αυτά όμως η θλίψη της παραμονής πάντα άφηνε το σημάδι της που τον ακλουθούσε ακόμα και λίγες μέρες μετά τα γενέθλια του. Στα φετινά του γενέθλια θα ερχόταν κι ο παππούς του, τον περίμενε από στιγμή σε στιγμή. Είχε τρομερή αδυναμία στον παππού του μάλλον επειδή ο παππούς  είχε πάντα την ικανότητα να αντιλαμβάνεται χωρίς πολλά –πολλά αυτό που του συμβαίνει και να τον ξεμπλοκάρει άμεσα. Μόλις έφτασε ο παππούς δεν ήταν κανείς άλλος στο σπίτι. Είχαν πάει να κάνουν τα ψώνια του αυριανού πάρτι αφήνοντας   το πεδίο ελεύθερο στον Αλέξανδρο προκειμένου   να ανοιχτεί στο συνονόματο παππού του  όπως κι έγινε.
    -          Τι τρέχει μικρέ;  Τι έχεις; τον ρώτησε σχεδόν αμέσως ο παππούς επιβεβαιώνοντας για μια ακόμη φόρα στον Αλέξανδρο την ικανότητα του να τον καταλαβαίνει…
    -          Δεν ξέρω ρε παππού, νιώθω μια παράξενη θλίψη. Μια θλίψη που την αισθάνομαι  έντονα κάθε παραμονή των γενεθλίων μου.
    -          Νομίζω πως τη ξέρω αυτή τη περίεργη θλίψη Αλέξανδρε, την ένιωθα κι εγώ στην ηλικία σου τις παραμονές των γενεθλίων μου. Πίσω από αυτή τη θλίψη μάλλον κρύβεται  το υπαρξιακό άγχος που προκαλεί το πέρασμα του χρόνου.
    -          Κατάλαβα. Αν είναι  κληρονομικό  την έχω βάψει δεν θα απαλλαγώ ποτέ!
    -          Μην ανησυχείς. Εγώ έχω απαλλαγεί εδώ και παρά πολλά χρονιά!
    -          Σοβαρά; Πως τα κατάφερες;
    -            Ο ίδιος ο χρόνος με βοήθησε ! Με το πέρασμα του κατάλαβα πως είναι ο καλύτερος μου φίλος ! Ξέρεις γιατί; Επειδή μου χαρίζει ωριμότητα!!! Η ωριμότητα είναι απίθανο  πράγμα Αλέξανδρε!
    -          Γιατί το λες αυτό παππού;
    -          Επειδή μονό με την ωριμότητα μπορεί ο άνθρωπος  τόσο να  βρίσκει όσο και να κρατάει την ισορροπία του που είναι ίσως το πολυτιμότερο πράγμα για τον άνθρωπο
    -          Και γιατί η ισορροπία  είναι το πολυτιμότερο πράγμα  για τον άνθρωπο παππού;
    -          Επειδή ισούται με την ευτυχία του αγόρι μου.
    
    Ύστερα από αυτή την ήρεμη συζήτηση με τον παππού του ο Αλέξανδρος  απελευθερωμένος  πια από το άγχος και τη θλίψη κοιμήθηκε ήσυχα και την επομένη πέρασε τα ομορφότερα γενέθλια της ζωής του. 

Ευγενία  Μπλέτσα

Ψάχνοντας το θησαυρό…

 Ο ομαδάρχης είχε πει από χθες πως μέχρι σήμερα το βράδυ έπρεπε να ψάξουν όλη την κατασκήνωση για να βρουν το θησαυρό. Αγουροξυπνημένα μεν, με πολύ μεγάλο ενθουσιασμό δε, τα παιδιά έκαναν άνω-κάτω την κατασκήνωση, παίζοντας κι αναζητώντας τη μαγική κρυψώνα.
Το βράδυ τα βρήκε να παίζουν, να γελάνε και να τραγουδάνε.
Είχαν ξεχάσει το θησαυρό και την αναζήτησή του.
Εκείνος που τους είχε αναθέσει την αποστολή, τα κοιτούσε από μακριά.
Πλησίασε τον πιο ντροπαλό της παρέας, ξερόβηξε και ρώτησε:
-Λοιπόν; Πού είναι ο θησαυρός;
-Εεεεμ… Δεν ξέρουμε, ψέλλισε ο μικρός αμήχανα.
-Δεν ξέρουμε, επανέλαβαν τώρα όλα τα παιδιά μαζί.
-Χμ, έκανε, κι ήταν έτοιμος να λυθεί στα γέλια.
Ξαφνικά, σοβάρεψε απότομα και συνέχισε:
-Κι όμως, εγώ τον βλέπω εδώ, μπροστά μου.
Έχετε ο ένας τον άλλο!!!!!!! Αυτός είναι ο θησαυρός σας!!!!!!!!! 
Χαμογέλασε ικανοποιημένος και  “κλείνοντάς” τους το μάτι, είπε:
-Τα λέμε το πρωί, παίδες!!!!!!

Μαρία Σχίζα

ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ ΚΑΘΑΡΣΗ

Περίεργη περίπτωση τέχνης   η υποκριτική! Παρακολουθούμε ανθρώπους να υποκρίνονται κάποιους άλλους και ενώ γνωρίζουμε ότι οι άνθρωποι που παρακολουθούμε δεν είναι αυτοί που υποδύονται ότι είναι πιάνουμε τον εαυτό μας να αποδέχεται αυτή τη σύμβαση τουλάχιστον κατά τη διάρκεια ενός έργου.
Μερικές φορές η αποδοχή αυτής της σύμβασης οδηγεί τους θεατές στη ταύτιση του ηθοποιού με το ρόλο του. Για ορισμένους ανθρώπους αυτή  η ταύτιση αποτελεί απόδειξη επιτυχίας.              
 Συμφώνα με την προσωπική μου γνώμη  η  μεγαλύτερη  επιτυχία για έναν  ηθοποιό είναι να αποφεύγει ως κυρίαρχος του ρόλου του την ταύτιση δίνοντας στο κοινό  καθ ‘όλη τη διάρκεια της ερμηνείας, την αίσθηση ότι παρακολουθεί  όχι έναν ρολό που ερμηνεύεται από έναν ηθοποιό αλλά έναν ηθοποιό που ερμηνεύοντας εξαιρετικά ένα ρόλο του περνά  μηνύματα οδηγώντας το τελικά στην κάθαρση…!!!

Ευγενία Μπλέτσα

"A piece of cake"... !!!!

 Λένε πως η ζωή είναι κάτι απλό, σα να γεύεσαι ένα κομμάτι κέικ, ας πούμε...!!!!!!! Κι αν φέρεις αντίρρηση, το εύκολο συμπέρασμα είναι ότι έχεις "τσακωθεί" με τη θετική ενέργεια, ότι βλέπεις το ποτήρι μισοάδειο και άλλα συναφή...
Όμως, είναι καιρός να το παραδεχτούμε:
Αισιοδοξία δε σημαίνει να εθελοτυφλείς.
Αισιοδοξία θα πει, να έχεις μέσα σου την πίστη πως, δίνοντας τον καλύτερό σου εαυτό σε κάτι, αυτό είναι μαθηματικώς αδύνατο να αποτύχει!!!!

Μαρία Σχίζα